Paulo Coelho
-
Poświęciłam wszystkie marzenia w imię jednego, najważniejszego - spokoju ducha.
-
Pamiętaj, że wszystko jest jednym. Pamiętaj o języku znaków. Ale nade wszystko pamiętaj, że musisz iść do kresu swojej Własnej Legendy.
-
Nawet jeśli czasem trochę się skarżę - mówiło serce - to tylko dlatego, że jestem sercem ludzkim, a one są właśnie takie. Obawiają się sięgnąć po swoje najwyższe marzenia, ponieważ wydaje im się że nie są ich godne, albo że nigdy im się to nie uda. My, serca, umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach, które mogły być piękne, a nie były, o skarbach, które mogły być odkryte, ale pozostają na zawsze niewidoczne pod piaskiem. Gdy tak się dzieje, zawsze na koniec cierpimy straszliwe męki.
-
Niezwykłe spotkać można na ścieżkach zwykłych ludzi.
-
Nigdy nie dostrzegamy skarbów, które mamy przed oczyma. Bo ludzie nie wierzą w skarby.
-
Okazuje się, że jestem taki jak wszyscy ludzie, widzę świat nie takim jaki jest, lecz takim jakim chciałbym go widzieć.
-
Odważni są zawsze uparci.
-
Nikomu nie wolno drżeć przed nieznanym, gdyż każdy jest w stanie zdobyć to czego pragnie i czego mu potrzeba.
-
Oczekiwanie. Pierwsza lekcja miłości. Dzień dłuższy w nieskończoność, snujemy tysiące planów, prowadzimy sami ze sobą wymyślone dialogi, przyrzekamy się zmienić - i trwamy w niepokoju, aż do nadejścia osoby, którą kochamy. A kiedy jest wreszcie obok, to brak nam słów. Bowiem długie godziny oczekiwania wywołują napięcie, napięcia przekształca się w lęk, a lęk sprawia, że wstydzimy się okazać własne uczucia.
-
Nie zapomnij jednak, że twoje serce jest tam, gdzie ukryłeś Twój skarb. I musisz ten skarb odnaleźć, by mogło nabrać prawdziwego sensu wszystko, co do tej pory odkryłeś na twej drodze.
-
Nie poddawaj się rozpaczy. Ona nie pozwala rozmawiać z sercem.
-
Według nas Bóg istnieje. Lecz jeśli ktoś w Niego nie wierzy, On mimo to nie przestaje istnieć.
-
Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam.
-
Ten moment naprawdę istnieje, to chwila, w której spływa na nas cała siła gwiazd i pozwala nam czynić cuda.
-
My ludzie umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach które mogłyby być piękne a nie były, o skarbach, które mogłyby być odkryte, ale pozostały na zawsze niewidoczne pod piaskami. Obawiamy się sięgać po swoje największe marzenia, ponieważ wydaje nam się, że nie jesteśmy ich godni, lub że nigdy nam się to nie uda.
Najczęściej szukane:
zw .urszula leduchowska
,
"Marie von Ebner
,
mike yaconelli
,
Iłłakowiczówna
,
motywacja
,
Żona
,
żona
,
Ernest Bryll
,
ciąża
,
luna
,
408 głosów ↑
405 głosów ↓