mysli.com.pl

Bywają chwile, że nawet sławny i przystojny aktor nie jest lekiem na całe zło.

Człowiek na starość przypomina emerytowanego aktora, który siedzi na widowni i smętnie spogląda jak jego ulubione role gra kto inny.

Każdy mężczyzna uważa siebie za znakomitego aktora, który powinien mieć szersze audytorium — jedna kobieta mu nie wystarcza.

Niezależnie od tego, czy wytoczymy mu proces, czy będziemy opłakiwać ojca zagubionego i zranionego, faktem jest, że w społeczeństwie przemysłowym wielu chłopców nie identyfikuje się z nim. Modelu szukają oni w fikcji literackiej i przede wszystkim filmowej. Zastępczymi ojcami naszych synów zostali legendarni kowboje, Rambo i Terminatorzy oraz aktorzy grający ich role. Bardziej jeszcze niż z nierealnymi nadmęskimi bohaterami identyfikują się oni ze swoimi kolegami.

Każdy mężczyzna uważa siebie za znakomitego aktora, który powinien mieć szersze audytorium - jedna kobieta mu nie wystarcza.

Wszyscy mężczyźni przechodzą przez życie jak aktorzy na scenie, mniej lub więcej ucharakteryzowani przez reżyserię społeczną.

Życie jest tylko przechodnim półcieniem, nędznym aktorem, który swoją rolę przez parę godzin wygrawszy na scenie w nicość przepada - powieścią idioty, głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą.

Wszyscy ludzie przechodzą przez życie jak aktorzy na scenie, mniej lub więcej ucharakteryzowani przez reżyserię społeczną.

Świat jest teatrem. Aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają.

Polityka to scena, z której czasami lepiej słychać suflerów niż aktorów.

Miłość - jest wcześniej niż Życie -trwa dłużej niż Śmierć - jest Stworzenia Pierwszym Aktem - głównym Aktorem Na scenie, jaką jest Ziemia.

Scena dla aktora — czym druk dla autora.

Zgrywa się jak stary aktor.

Czasem trzeba, żeby aktor poświęcił się dla poety.

Potępia się tych, którzy się rujnują dla aktorek i kobiet sprzedajnych, mnie zaś dziwi, że dla nich nie dzieje się jeszcze dwadzieścia razy tyle szaleństw.

Aktor - jedyny uczciwy obłudnik.

Aktorstwo to okresowa przeprowadzka.

To nie postać urzeczywistnia się w aktorze, lecz aktor urzeczywistnia się w swej postaci.

Czyż z rządzeniem nie jest trochę jak z reżyserią w teatrze? Gdy jest źle, mówi się, że sztuka słaba albo źli aktorzy, a gdy jest wszystko dobrze, mówi się, że świetnie wyreżyserowana.

Dyrygowanie — to dziś w połowie aktorstwo, a w połowie — pokaz gimnastyczny.