mysli.com.pl

Przez wszystko do mnie przemawiałeś Panie! Przez ciemność burzy, grom i przez świtanie; przez przyjacielską dłoń w zapasach ze światem, pochwałą wreszcie - ach! - nie Twoim kwiatem.

Życie nasze to podróż po wzburzonych wodach oceanu, pośród ciemności nocy; wiara to latarnia morska, co nam drogę do portu wiecznej szczęśliwości ukazuje; wierność w obowiązkach to czółno, które nas od morskich broni bałwanów, tj. od wpływów świata; nadzieja, ufność w Bogu to kotwica, co nas od zatonięcia ratuje; miłość to wiatr, co żagle nadyma. I do nieba wiedzie.

Święci mężowie powiadają, że życie to tajemnica. I wierzą w ten koncept z radosnym obliczem. Lecz są tajemnice co gryzą z wściekłości i pragną cię dopaść wśród nocnej ciemności.

Życie nasze to podróż po wzburzonych wodach oceanu, pośród ciemności nocy; wiara to latarnia morska, co nam drogę do portu wiecznej szczęśliwości ukazuje; wierność w obowiązkach to czółno, które nas od morskich broni bałwanów, tj. od wpływów świata; nadzieja, ufność w Bogu to kotwica, co nas od zatonięcia ratuje; miłość to wiatr, co żagle nadyma. I do nieba wiedzie.

Miłość jest ślepa, dlatego lubi ciemności.

Miłość jest ślepa, dlatego lubi ciemność.

Po co jest miłość, jeśli nie po to, by się trzymać za ręce w ciemnościach pełnych przerażenia.

Życie nasze to podróż po wzburzonych wodach oceanu, pośród ciemności nocy; wiara to latarnia morska, co nam drogę do portu wiecznej szczęśliwości ukazuje; wierność w obowiązkach to czółno, które nas od morskich broni bałwanów, tj. od wpływów świata; nadzieja, ufność w Bogu to kotwica, co nas od zatonięcia ratuje; miłość to wiatr, co żagle nadyma. I do nieba wiedzie.

Szczęśliwy człowiek wznosi światło tam, gdzie panują ciemności.

Szczęśliwy człowiek wznosi światło tam, gdzie panują ciemności.

Światłość wielkości ziarnka prosa rozświetli ciemność wielkości góry.

Światło wielkości ziarnka prosa rozświetli ciemność wielkiej góry.

Lepiej zapalić świeczkę niż przeklinać ciemności.

Człowiek pracujący w ciemnościach musi wszystkiego dotknąć własnymi rękoma.

Myśl jest światłem, gnuśność jest ciemnością,

Uczciwe postępowanie jest jak światło, nieuczciwe — jak ciemność,

. . . czasem, gdy morze bardzo jest rozhukane, woła coś na nich wśród nocy i ciemności po nazwisku. Jeżeli nieskończoność morska może tak wołać, to być może, że gdy się człowiek zestarzeje, woła także na niego i inna nieskończoność, jeszcze ciemniejsza i bardziej tajemnicza, a im jest bardziej zmęczony życiem, tym milsze są mu te nawoływania. Ale, by ich słuchać, trzeba ciszy.

Jeśli poznasz wieczory, w które wszystkie gwiazdy spadły ci do rąk, musisz też poznać ciemność.

Ciemność łapczywie dni jasne pożera. Ciemność żąda i wszędzie dociera. Ciemność słucha, patrzy i czeka. Ciemność dniem rządzi, z triumfem nie zwleka. Czasem w milczeniu ciemność nadchodzi. Czasem w radosnych werbli powodzi.

Ciemność pozwala oczom odpocząć od oślepiającego światła. Cisza pozwala umysłowi odpocząć od ogłuszającego hałasu.