mysli.com.pl

Cóż dziwnego, że Bóg twardo doświadcza szlachetne dusze? Miękkość nie jest nigdy sprawdzianem cnoty.

Cóż to za wspaniała przyprawa miłości, ta zazdrość!

Cóż warta byłaby miłość, gdyby cokolwiek mogło ją zastąpić?

Zaśnij, bo na cóż życie bez miłości.

Cóż zatem innego spaja doczesność z wiecznością, jak nie miłość, która przede wszystkim i właśnie dlatego, kiedy wszystko przeminęło, istnieje i trwa?

Cóż pisać o miłości, gdyśmy nie kochani.

Cóż z tego, że dobro zwycięża, jeśli zło stać na przegraną.

Cóż z tego, że dobro zwycięża, jeśli zło stać na przegraną.

I cóż dalej, szary człowieku?

I na cóż nam się przyda, że będziemy mieli kiedyś majątek, skoro posiądziemy go wówczas, gdy miną najpiękniejsze lata.

Po cóż żyjemy, jeśli nie po to, by życie czynić łatwiejszym dla siebie nawzajem?

Kobieta piękna, lecz pozbawiona bystrości umysłu, nie daje kochankowi nic poza fizycznym delektowaniem się jej urodą. Brzydka, ale mądra może do tego stopnia rozkochać mężczyznę w swojej inteligencji, że nie pragnie niczego ponadto. Cóż może powiedzieć mężczyzna, któremu trafiła się kobieta piękna, inteligentna i wykształcona?.

Samotność - cóż po ludziach.

Cóż czyni mędrzec? Akceptuje, wbrew sobie, ową „ranę o dziewięciu otworach", jaką — według „Bhagawadgity" —jest ciało. Mądrość? — z godnością znosić poniżenia, których dostarczają nam nasze otwory.

Cóż z tego, że słoń silny, jeśli sam przynosi łańcuch, którym go wiążą.

Świat jest szeroki. Cóż za korzyść z tego, skoro serce jest ciasne?

Cóż ci z roli, kiedy nie orana, cóż ci z żony, która nie kochana.

I cóż ci pomoże, że masz złotą szubienicę, jeśli masz na niej zawisnąć.

Wiecznej, prawda, pamięci są pisarze godni, lecz cóż sława po śmierci, gdy za życia głodni.

Każe nasz ksiądz z ambony, przyznać mu, że ładnie, ale cóż po tym, kiedy nie żyje przykładnie.