mysli.com.pl

Człowiek upodabnia się do tego, co je. Wystarczy przyjrzeć się rzeźnikom. Prawie wszyscy mają głowy jak pasztet.

Książę, który staje na czele partii, upodabnia się człowiekowi, który obciąłby sobie jedno ramię, aby wszystkie siły żywotne poszły w drugie.

Jeszcze Polska nie umarła, kiedy my żyjemy. Co nam obca moc wydarła, Szablą odbierzemy. Marsz, marsz, Dąbrowski, Do Polski z ziemi włoskiej. Za twoim przewodem Złączem się z narodem.

Osoba kochająca upodabnia się w pewnym stopniu do przedmiotu swej miłości i tylko dlatego może mu się spodobać.

Pod naporem burzy dąb się zwali, a trzcina pochyli.

Sieć ostatnią Trzej Królowie rozpinają po dąbrowie.

Człowiek upodabnia się do towarzystwa, które lubi.

Polacy są od improwizacji, może to jest nasze nieszczęście, ale jakby i tego nie było, niewiele by zostało.

Piekło jest na ziemi, jest w każdym człowieku i każdy z nas może stanąć przed jakimś wewnętrznym sądem ostatecznym. I zmartwychwstać z niego innym, nowym człowiekiem.

Historia rzadko ma coś wspólnego z elegancją.

Czyż przyjaźń prawdziwa nie polega na łamaniu wszelkich przepisów dyskrecji?

Nikt nie przyznaje się chętnie do siebie takiego, jakim go widzą inni ludzie.

Bywa, że Faust nie potrzebuje odmładzającego diabła, żeby rozkochać w sobie Małgorzatę...

Nie ma romansów nie skonsumowanych.

Twórczość bywa rekompensatą, choć czasem bardzo utajoną, z bardzo skrywanych braków i utrat płynącą jak z podziemnego źródła...

Potrzeby się zaspokaja lub się je z ukrycia wywołuje.

Powieść nie ma przyszłości? Zmierzch powieści to zabobon literackiej gawiedzi. Jak w innych środowiskach wróżby o końcu świata.

Marzenia zwykle się spełniają, ale nie tak i nie wtedy, kiedy tego pragniemy...

Trzeba ludziom zostawić wolność decyzji, nawet jeśli chcą decyzji szalonych albo tragicznych.

Prócz tego, co jest możliwe, jest jeszcze to, co jest konieczne.