mysli.com.pl

Bóg nie skreśla cierpienia, ale pomaga je dźwigać.

Miłość nie potępia — miłość oczyszcza i dźwiga.

Miłość nie potępia, miłość oczyszcza i dźwiga.

Miłość to ma coś szczególnego w sobie, że razem poddaje się jarzmu i panuje; serca nią zajęte dźwiga, pęta i drugiemu nosić je każe.

Co jednoczyło epokę, co sprawiło, że wiek dziewiętnasty stał się jednym rozdziałem historii? Narodziny myśli socjalistycznej. Wybuchały rewolucje, ofiarni młodzi ludzie walczyli na barykadach. Publicyści łamali sobie głowy, jak okiełznać zwierzęcy bezwstyd pieniądza, podźwignąć i obronić godność ludzką biedaka. Pojawił się marksizm. Wskazał korzenie zła i środki lecznicze. Stał się potężną siłą stulecia. Stolicą.

Starość jest pewną formą zła i dźwigamy nie tyle brzemię lat ile naszych czynów.

Dobrze jest oprzeć się o drugiego, bo nikt nie dźwiga życia sam.

Kobieta udźwignie, każdy ciężar jeśli objuczył nim ją mężczyzna.

Natura kobieca jest jak morze: z jednej strony poddaje się najsłabszemu, najcichszemu naciskowi, z drugiej - dźwiga najcięższe ciężary.

Wielką cnotą jest wiara i wielką cnotą jest miłość. Ale nadzieja to jakby największa z nich. Do ostatka człowiekowi towarzyszy i podźwignie go i wyprowadzi. Nadzieją weselący się idziemy.

Katolik jest uprzywilejowany, nie musi dźwigać swoich grzechów. Może zostawić je w konfesjonale.

Co za korzyść z mądrej głowy, skoro nogi nie potrafią jej udźwignąć.

Największą chlubą nie jest to, aby nigdy się nie potknąć, ale to, aby po każdym upadku dźwignąć się i stanąć na nogi.

Aby być mądrym, nie wystarczy mieć wiele ksiąg: osioł dźwigający na grzbiecie wiele książek nie jest przez to mądrzejszy,

Niejedne są ludzkie losy: jedni torby dźwigają, drudzy noszą trzosy.

Kto sam je swój chleb, sam dźwiga swój ciężar,

Co dłoń zerwie, to ramię dźwiga,

Poczucie samotności jest właściwie jedynym namacalnym sprawdzianem naszego istnienia. Samotność jest wielką dźwignią najlepszych poczynań.

Bogaci i dobrze urodzeni państwo dźwigają zazwyczaj ciężki krzyż — jest to krzyż ich własnego próżniactwa. Porównajmy najcięższą pracę, jaką kiedykolwiek wykonywaliśmy z próżniactwem..., a będziemy wdzięczni gwiazdom za to, że nasze głowy muszą o czymś myśleć, a nasze ręce muszą coś robić.

Bo, panowie, myślmy najpierw o tym, ażeby podźwignąć nasz nieszczęśliwy kraj.