mysli.com.pl

Człowiek dopiero wtedy jest szczęśliwy, gdy może służyć, a nie wtedy, gdy musi władać. Władza imponuje tylko małym ludziom, którzy jej pragną, by nadrobić swoją małość. Człowiek naprawdę wielki, nawet gdy włada, jest sługą.

Mały człowiek rośnie, gdy zrozumie małość. Wielki człowiek maleje, gdy zapatrzy się w swoją wielkość.

Najlepszym dowodem prawdziwej wielkości człowieka jest przeświadczenie o własnej małości.

Człowiek dopiero wtedy jest szczęśliwy, gdy może służyć, a nie wtedy, gdy musi władać. Władza imponuje tylko małym ludziom, którzy jej pragną, by nadrobić swoją małość. Człowiek naprawdę wielki, nawet gdy włada, jest sługą.

Mały człowiek rośnie, gdy zrozumie małość. Wielki człowiek maleje, gdy zapatrzy się w swoją wielkość.

Miłość jest taka, że sama ustala granice wytrzymałości, nie pytając czy ciało to zniesie. A ciało zawsze znosi.

Małość pleni się bezustannie jak muchy czy myszy. Tylko wielkość umiera, bowiem siła i talent są niezastąpione.

Najlepszym dowodem prawdziwej wielkości człowieka jest przeświadczenie o własnej małości.

Najlepszym dowodem prawdziwej wielkości człowieka jest przeświadczenie o własnej małości.

Małością dnia dzisiejszego nie wolno kłaść się na progu do lepszej przyszłości.

Człowiek dopiero wtedy jest szczęśliwy, gdy może służyć, a nie wtedy, gdy musi władać. Władza imponuje tylko małym ludziom, którzy jej pragną, by nadrobić swoją małość. Człowiek naprawdę wielki, nawet gdy włada, jest sługą.

Stronniczość doprowadza największych ludzi do pospolitej małości.

Dokuczliwość małości; Bardziej potrafi nam psuć krew, pchła niźli lew.

Wierność psa zależy niekiedy od wytrzymałości smyczy.

Tylko święci dostrzegają wielkość swej małości.

Małość człowieka polega na jego pospolitości.

Małość człowieka rodzi się w wielkości kołysce.

Mały człowiek rośnie, gdy zrozumie małość. Wielki człowiek maleje, gdy zapatrzy się w swoją wielkość.

Nie wtedy kocha się ludzi, gdy się zamyka oczy na ich prawdę; kocha się ich wtedy, gdy zmierzywszy ich małość i podłość umie się przejść ponad ta nędzą i odkryć ten łut szczerego złota, jaki jest w nich ukryty, zatopiony nieraz w oceanie błota.

Miłość jest taka, że sama ustala granice wytrzymałości, nie pytając czy ciało to zniesie. A ciało zawsze znosi.