mysli.com.pl

To nie marmurowe przedsionki w przybytkach wiedzy świadczą o świetności intelektualnej — lecz duch i inteligencja badaczy.

Jeśli pracownik naukowy, przyzwyczajony do pracy w zwykłym laboratorium, zostanie przeniesiony do pałacu z marmuru, to jedno z dwojga, albo on pokona marmurowy pałac, albo marmurowy pałac pokona jego. Jeśli zwycięży badacz, to pałac stanie się jego warsztatem i upodobni się do zwykłej pracowni. Ale jeśli zwycięży pałac — to biada badaczowi!

Podobnie jak dla rzeźbiarza niezbędny jest kawał marmuru, tak dla duszy niezbędna jest wiedza.

Można być bliskim Bogu także i wtedy, gdy nie posiada się kompletu cnót jednakowo marmurowych.

Na marmurowej wyrył płycie czas wieczne prawa dla ludzkości: nic piękniejszego ponad życie, w życiu - nic ponad czar miłości.

Życie bez miłości przypomina warstwę marmuru w kamieniołomie, dopóki nie pojawi się rzeźbiarz, który weźmie go w posiadanie i tchnie w niego życie.

Bo kochać znaczy tworzyć, poczynać w barwie burzy rzeźbę gwiazdy i ptaka w łun czerwonych marmurze.

Źle czyni, kto obrazy pisze w marmurze, a dobrodziejstwa w piasku.

Lepszy rok na ziemi niż sto lat na marmurze.

Doskonałość istnieje tylko w niebiosach i w marmurze.

Gdzie stał posąg Newtona, z pryzmatem, w milczeniu. Marmurowy pomnik umysłu, zawsze samotnie podróżującego przez dziwne morza myśli.

I oto, kiedy zaczął się walić ów złoty i marmurowy gmach złego smaku, przyszedł On, lekki, odziany w światłość, ostentacyjnie ludzki, umyślnie prowincjonalny, galilejski, i od tej chwili zniknęły narody i bogi, i ukazał się człowiek, człowiek - cieśla, człowiek - oracz, człowiek - pasterz. Wśród stada owiec o zachodzie słońca, człowiek, który nie brzmiał ani trochę dumnie, człowiek uwieczniony wdzięczną pamięcią we wszystkich matczynych kołyskach i we wszystkich malarskich galeriach świata.

Ludzie, którzy przemawiają uroczyście jak marmurowe kolumny głęboko Wyciętymi w nich napisami, okazują się często słupami, na których czas nakleja reklamowe afisze.

Trzeba wziąć kawał marmuru i odrąbać wszystko, co w nim niepotrzebne.

To nie marmurowe przedsionki w przybytkach wiedzy świadczą o świetności intelektualnej — lecz duch i inteligencja badaczy.

Jeśli pracownik naukowy, przyzwyczajony do pracy w zwykłym laboratorium, zostanie przeniesiony do pałacu z marmuru, to jedno z dwojga, albo on pokona marmurowy pałac, albo marmurowy pałac pokona jego. Jeśli zwycięży badacz, to pałac stanie się jego warsztatem i upodobni się do zwykłej pracowni. Ale jeśli zwycięży pałac — to biada badaczowi!

Podobnie jak dla rzeźbiarza niezbędny jest kawał marmuru, tak dla duszy niezbędna jest wiedza.

Można być bliskim Bogu także i wtedy, gdy nie posiada się kompletu cnót jednakowo marmurowych.

Na marmurowej wyrył płycie czas wieczne prawa dla ludzkości: nic piękniejszego ponad życie, w życiu - nic ponad czar miłości.

Życie bez miłości przypomina warstwę marmuru w kamieniołomie, dopóki nie pojawi się rzeźbiarz, który weźmie go w posiadanie i tchnie w niego życie.