mysli.com.pl

Życie wielu ludzi przebiega w chłodzie cienia czarnej chmury: poprzez okrutną obojętność ich bliźnich.

Rozum wznosi wokół siebie mury, serce je burzy.

Miłość jest jak tama. Jeśli pozwolisz, aby przez szczelinę sączyła się strużka wody, to w końcu rozsadza mury i nadchodzi taka chwila, w której nie zdołasz opanować żywiołu. A kiedy miry runą, miłość zawładnie wszystkim. I nie ma wtedy sensu zastanawiać się, co jest możliwe, a co nie, i czy zdołamy zatrzymać przy sobie ukochaną osobę. Kochać, to utracić panowanie nad sobą.

Nie jest jeszcze za późno, w miłości szukajmy ocalenia. Więc czemu sny nam nienawiść w koszmary wiecznie zmienia? Wiary, co w sercach nam mieszka, tłumić już nie musimy, by wiedzieć, że mury piekła my sami dla siebie wznosimy. To kształt mu my nadajemy; my ogień rozniecamy. I w jego jasny płomień nadzieje nasze ciskamy. Lecz i niebiosa przecie są dziełem naszego tworzenia, to w naszych dłoniach spoczywa łaska wiecznego zbawienia. Czego nam tylko trzeba? - wyobraźni i myślenia.

Miłość do kogoś sięga aż po wronę siadającą na dachu jego domu. Nienawiść zaś obejmuje nawet mury miasta, w którym ten ktoś mieszka.

Prawda jest niczym niebo, a domniemanie jak chmury.

Miłość do kogoś sięga aż po wronę siadającą na dachu jego domu. Nienawiść zaś obejmuje nawet mury miasta, w którym ten ktoś mieszka.

Nie ma deszczu bez chmury ani sprawy bez przyczyny.

Nie ma deszczu bez chmury, ani sprawy bez przyczyny,

Jeżeli nawet dwie góry stoją daleko od siebie, mogą je połączyć chmury i mgła. Jeżeli nawet dwaj ludzie mieszkają daleko od siebie, mogą ich połączyć różne ludzkie sprawy.

Jeżeli zbiorą się chmury, będzie deszcz; jeżeli zaczną się plotki, będzie kłótnia,

Kto zważa na wiatr, nie może siać, a kto patrzy na chmury, nie może żąć.

Nie ma deszczu bez chmury,

Zapowiedzią deszczu są chmury,

Nie bój się białej chmurki i włosa czarnego; lękaj się czarnej chmury, a włosa białego,

Kiedy skrzyżują się ze sobą chmury — będzie padał deszcz; kiedy skrzyżują się ze sobą słowa — będzie bójka,

Okazje przemijają jak chmury,

Niech błogosławią kochankowie cyklopowe mury i czujne straże, bowiem tylko w przeszkód goryczy dojrzewa słodycz namiętności naszych.

Ani kamienne wieże, ani mury / Z kowanej miedzi, ni podziemia stęchłe, / Ani ciężary łańcuchów / Nie podołają nigdy sile ducha.

Chmury nad nami rozpal w łunę, / Uderz nam w serca złotym dzwonem, / Otwórz nam Polskę, jak piorunem / Otwierasz niebo zachmurzone.