mysli.com.pl

Przesadny krytycyzm, który jest przykrywką minimalizmu duchowego, a nie wnikliwej inteligencji - jak niektórzy myślą - to wielkie niebezpieczeństwo osobiste i społeczne.

Niektórzy odnajdują miejsce na ziemi dopiero po swoim pogrzebie.

Niektórzy ludzie tylko dlatego się nie starzeją, bo nigdy nie byli młodzi.

Prawdę umieją ludzie dostrzec tylko w pancerzu pojęć i konwencji. Niektórzy jednak chwytają ją w jej lotniejszej, przedpojęciowej postaci - to artyści.

Niektórzy szklą noszą dla wzroku, a inni, żeby ich prawda w oczy nie kłuła.

Jest już jakoś tak na tym świecie, że niektórzy ludzie wymyślili, powiedzieli, napisali coś przed nami. Nie zawsze były to rzeczy dobre, potrzebne czy też chociażby prawdziwe. Jest już jakoś tak na tym świecie, że niektórzy ludzie nadal coś wymyślają, mówią lub piszą. Więc może należy się z tym zapoznać? Ot, choćby po to, aby stwierdzić czy warto było tracić czas na przeczytanie ich.

Przyjaciele nie tylko żyją w harmonii, jak mawiają niektórzy, lecz współtworzą melodię.

Niektórzy ludzie tak bardzo boją się śmierci, że nigdy nie zaczynają żyć naprawdę.

Niektórzy mężczyźni tak poważnie siebie traktują, iż wcale nie dostrzegają, jacy są komiczni.

Niektórzy mówią, że nigdy nie będziemy wiedzieć i że dla bogów jesteśmy jak muchy, które chłopcy zabijają w dzień letni, a inni mówią przeciwnie, że nawet najmniejszy wróbel nie zgubi jednego piórka bez woli Boga.

Wydaje mi się, że istnieją dwa rodzaje mędrków: modnisie, co wypierają się Boga, wierząc w niego, oraz poniektórzy kaznodzieje, co głosząc Boga wcale weń nie wierzą.

Niektórzy ludzie posiadają mądrość, która nazywa się wesołością.

Niektórzy także myślą, że jak klin klinem się wybija, tak dawną miłość wypędzić trzeba nową miłością.

Niektórzy tym bardziej podnoszą głos, im bardziej milczące staje się audytorium.

Niektórzy zawsze za ster trzymają, nawet wówczas, gdy go już nie mają.

Niektórzy oddychają przez cudze nozdrza.

Niektórzy oddychają przez cudze nozdrza,

Każdy ma swego diabła, a niektórzy mają ich nawet kilku.

Rozum nie jest, jak uczą niektórzy, początkiem i przewodnikiem cnoty — tę rolę spełniają popędy. Najpierw musi się wytworzyć nieświadomy pęd ku temu co szlachetne, a potem dopiero rozum udziela swego przyzwolenia i sądu. Dlatego też popędy skierowane ku cnocie stanowią lepszy punkt wyjścia niż rozum. Przyzwyczajenie staje się drugą naturą.

Niektórzy odkładają korzystanie z życia do czasu, gdy już ani żyć, ani używać nie potrafią, gdy im jeno osad i mąt zostanie.