mysli.com.pl

Bardzo cicho przemawia Bóg w naszej piersi, bardzo cicho, bardzo wyraźnie wskazuje, czego trzeba szukać, a czego unikać.

Kobieta powinna mieć: - trzy rzeczy białe: skórę, zęby i ręce; - trzy czarne: oczy, brwi i rzęsy; - trzy czerwone: wargi, policzki i paznokcie; - trzy długie: ciało, włosy i ręce; - trzy krótkie: zęby, uszy i stopy; - trzy szerokie: klatkę piersiową, czoło i odstępy między brwiami; - trzy wąskie: usta, talię i kostkę; - trzy tłuste: ramiona, uda i łydki; - trzy delikatne: palce, włosy i wargi; - trzy małe: głowę, podbródek i nos.

Dawniej kobiety piersiami żywiły niemowlęta - dziś producentów filmowych.

Dawniej kobiety piersiami karmiły niemowlęta — dziś producentów filmowych.

Kocham miłością, jaką wzbudzać mógł rząd utraconych świętych. Dopóki tchu w piersi, kocham łzą, śmiechem, życiem! A gdy zechce Bóg, będę cię jeszcze bardziej kochała po śmierci.

Miłość nam dała nowe dusze, którym wszczepiła nowy żar swoim płomieniem; odkąd żyjemy owym życiem wtórnym, pech w naszych piersiach jest miłości tchnieniem.

Po obcowaniu płciowym przychodzi karmienie piersią.

Jeżeli w twoich piersiach płonie ogień, nie wypuszczaj nosem dymu.

Siła serca jest warta więcej niż siła klatki piersiowej.

We łzach upierz chustkę, a na piersi ją wysusz.

Krzyż na piersiach, a diabła ma na sercu.

Przyjaciel przychodzi z daleka, wróg — z własnej piersi się wywodzi,

Ludzie bez serca w piersi nie mogą pisać dla szerokich mas.

Co? Nie umiesz całować? Po rozstaniu tak krótkim całować zapomniałeś? Czemuż to na twej piersi tak mi niespokojnie? Wszak dawniej z twych słów i spojrzeń niebo na mnie spływało, a tyś całował tak, jakbyś mnie chciał udusić. Całuj mnie! A jak nie, to ja cię pocałuję!

Słabi tylko giną w objęciach przeciwności, silni się karmią u jej piersi.

Usiane gwiazdami niebo zawsze porównuję do piersi generała.

Wtedyś mistrz, gdy w piersi twej nie zabrzmi skarga.

Ludzie, nie tylko ci, którzy jak ja byli na katordze, ale absolutnie wszyscy, na tyłach i na froncie, odetchnęli swobodniej, pełną piersią, i w upojeniu, z uczuciem prawdziwego szczęścia rzucili się w wir groźnej walki, śmiertelnej i zbawiennej.

Słabi tylko giną w objęciach przeciwności - silni karmią się w jej piersi.

Są w ojczyźnie rachunki krzywd, obca dłoń ich też nie przekreśli. ale krwi nie odmówi nikt: wysączymy ją z piersi i z pieśni.