mysli.com.pl

Nikt nie zdołał rozstrzygnąć, co bardziej popycha kobietę do niewierności: niemożność odmiany czy swoboda, jaką by jej zostawiono w tej mierze.

Kobiety stosunkowo rzadko robią kariery, bo nie mają żon, które by je popychały.

Wiara pewna i niewzruszona jest po prostu pychą, a wierzący nadętym bufonem.

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadł wszelką wiedzę, i wiarę miał tak wielką, iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał - byłbym niczym. I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże. Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje /. . . /. .

Dzieci są wiecznie szczere, nie wstydzą się prawdy, a my [dorośli] z obawy, by nie wyglądać na zacofanych, gotowi jesteśmy zaprzedać to, co nam najdroższe, chwalimy to, co nas odpycha i potakujemy temu, czego nie rozumiemy.

Myślisz, że sam to popychasz, a to ciebie pchają.

Kto kocha, jest cierpliwy i łaskawy, kto kocha, nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą. Kto kocha, okazuje szacunek, nie szuka własnej korzyści, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego.

We wnętrzu zwalcza Miłość trójca wrogów cicha, to jest: Złośliwość, Niestałość i Pycha.

Wyrastamy z miłości - jak z Ubrań - upychamy ją w głębie Szuflad - aż jest w niej coś z minionej Mody - niczym w Babcinych Sukniach.

Miłość mnie pędzi oraz powstrzymuje, trwoży, ucisza, rozpala i mrozi, zsyła nadzieję, cierpienie szykuje, gardzi, zachęca, odpycha, uwodzi.

Jeżeli na świecie panuje pokój, łatwo pojawiają się pycha i rozrzutność.

Jeżeli na świecie panuje pokój, łatwo pojawiają się pycha i rozrzutność,

Gdy wschodzi pycha, to zachodzi szczęście.

Pycha i z nieba spycha.

Jak to pospolicie o nich powiadają, muzycy pychą diabłu się równają.

Zbyt wielka pokora jest półpychą.

Pokora i wstyd po uczynionym grzechu daleko są milsze Bogu niż pycha po spełnieniu dobrego uczynku.

Oto jak się szerzą wszelkie niedorzeczności: pojawiają się dzięki zuchwałości głupców, zyskują sprzymierzeńca w ludzkim lenistwie, zostają uświęcone przez powtarzanie i umocnione przez entuzjazm, lecz w końcu spycha je w nicość pierwszy myśliciel, który zada sobie trud dokładnego ich zbadania.

Biada temu, kto pychą swoją wszystko mierzy i dba tylko o siebie i ku sobie garnie! Pychę nędza odważy i w sądzie zadzierży, a miłości kto nie miał, schodzi z świata marnie.

Pycha jest u wszystkich ludzi jednakowa, tylko różna w środkach i sposobie okazywania się na zewnątrz.