mysli.com.pl

Czy to nie smutne, że większość ludzi musi zachorować, by zdać sobie sprawę z cudowności życia?

Czy to nie smutne, że większość ludzi musi zachorować, by zdać sobie sprawę z cudowności życia?

Świat jest piękny! I to jest właśnie takie smutne.

Smutne serce gorsze niźli chorość - pilniej człowieka uśmierci.

Smutne to, ale cierpienie jest chyba jedynym niezawodnym sposobem zbudzenia duszy ze snu.

Smutne w miłości jest to, że nie tylko nie trwa ona wiecznie, ale że rozczarowania, jakie przynosi, też mijają szybko.

Smutne godziny trwają długo.

Głodnemu daj kawałek chleba, ale smutnemu daj kawałek twego serca.

Sztuko, człowiek do ciebie powraca, jak do cierpliwej matki dziecię smutne.

Bach mi przypomina astronoma — jedni nic nie zdołają dojrzeć u niego, prócz szeregu cyfr zawiłych, ale drugich, co go czuć i rozumieć potrafią, prowadzi Bach do swojej lunety olbrzymiej i pozwala przez nią admirować swych arcydzieł gwiazdy. Jeśli jaka epoka odwróci się od Bacha, da sobie smutne świadectwo płytkości, głupoty i zepsutego gustu.

Jedną ze wspaniałych cech młodości jest wiara, że wszystko można zmienić. Tę wielką nadzieję ma się przez cały czas. Dojrzeć znaczy wyrzec się tej wiary - i to jest smutne. Doświadczenie uczy, że z pewnymi rzeczami trzeba się zgodzić.

Droga zbawienia prowadzi tylko przez męczeństwo, to smutne prawo tego świata, ale jednak prawo. Męczeństwo poniżenia jest najgorszym z męczeństw...

Smutne to zaprawdę, ale przyroda oskarża człowieka.

Sympatie i antypatie nie są zaraźliwe — i to jest właśnie bardzo smutne w przyjaźniach i stosunkach z ludźmi.

To smutne, że głupcy są tacy pewni siebie, a ludzie rozsądni tacy pełni wątpliwości.

To smutne, że głupcy są tacy pewni siebie, a ludzie rozsądni tacy pełni wątpliwości.

Słowo „beztroska" wiąże się zwykle z wyobrażeniem szczęścia... W rzeczywistości jakże sieroce, jakże smutne jest życie bez trosk!

Jakie to smutne, że skrzywdzona moralność nie zawsze ma do dyspozycji silną pierś, by na poczekaniu zdzielić grzesznika.

Zakończenie wojny nie przyniosło Polakom wyzwolenia, tam w tej przesmutnej środkowo-wschodniej Europie, stało się ono wymianą jednej nocy na drugą, wymianą zbirów Hitlera na zbirów Stalina. Gdy w kawiarniach paryskich rozmaite szlachetne duchy witały radosnym pieniem "wydobycie się ludu polskiego z feudalnego ucisku", w Polsce po prostu ten sam zapalony papieros przechodził z ręki do ręki, by przypiekać nadal człowieczą skórę.

Nie wierzyć w Boga to smutne. Wierzyć w Boga i wyrządzać komuś krzywdę - to straszne.