mysli.com.pl

Jako jawna, realna obecność Pana objawia się tylko w oddzieleniu od jego ciała i od jego [krwi]. Pan jest realnie obecny tylko pod postacią swojej śmierci.

Śmierć jest oddzieleniem duszy od ciała.

Małżeństwo, to dzielenie we dwoje problemów, których by się nie miało gdyby się samemu było.

Bo miłość jest jak drzewo, sama z siebie rośnie, głęboko zapuszcza korzenie w całą istotę człowieka i nieraz na ruinie serca dalej się zieleni.

Dopiero w zimie dobrze widać zieleń sosny.

Dopiero w zimie widać dobrze zieleń sosny,

Gdy zaczynam, wszystko wydaje mi się pokryte jak gęstym kurzem — białym płótnem. Odkurzam więc pędzlem błękit, zieleń, czerwień. Gdy skończę odkurzanie, obraz jest gotowy.

Człowiek bywa z powodu swych znakomitych zalet tak zarozumiały, że nie waha się zalety te przypisywać nawet bogom, ale niechętnie decyduje się na dzielenie się nimi ze zwierzętami.

Ani rola, ni handel, ni prac rozdzielenie nie jest źródłem bogactwa kraju — lecz natchnienie.

Najpożyteczniejszy sposób udzielenia swego doświadczenia jest częstokroć wyjawienie, jakim sposobem się go nabyło.

Jarosz - tygrys zieleni.

Perspektywa udzielenia pomocy przyjaciółce jest zawsze bardziej męcząca niż stawianie czoła własnym problemom.

Żaden promień słońca nie ginie, lecz zieleń, którą on budzi, potrzebuje czasu, aby wzrosnąć.

Przy dzieleniu całości życia przez rozsądek zawsze otrzymujemy resztę.

Zarabiając na chleb pamiętaj o podzieleniu się kromką z tymi, którzy mają mniej szczęścia.

Kompromis to sztuka podzielenia jednego ciasta tak, by każdy myślał, że dostał największy kawałek.

Kompromis to sztuka takiego podzielenia ciastka, aby każdy myślał, że otrzymał największy kawałek.

Królestwo roślin tak łatwo sobie wyobrazić jako najbliższe sąsiedztwo królestwa śmierci. Tutaj, w zieleni ziemi, wśród cmentarnych drzew, wśród kiełkującego kwiecia, tkwi być może tajemnica przeobrażenia i zagadka życia, nad którymi się głowimy.

Tylko w złych powieściach ludzie są podzieleni na dwa obozy i nie stykają się ze sobą. A w rzeczywistości wszystko się tak przeplata! Jakimż trzeba być niepoprawnym zerem, żeby grać w życiu tylko jedną rolę, znaczyć zawsze jedno i to samo!

My, ze spalonych wsi, My, z głodujących miast. Za głód, za krew, Za lata łez Już zemsty nadszedł czas.