mysli.com.pl

Czas jest złudzeniem teraźniejszości, nie ma go, za nią wyszedłszy.

Głupim jest człowiek, który uważa, że szczęście jest jakimś rzeczywistym stanem rzeczy. Ono jest jego własnym co do tego złudzeniem.

Piękno - to złudzenie i pułapka na drodze człowieka, jedno z nie dających się objaśnić przekleństw jego istnienia.

Piękno to złudzenie i pułapka na drodze człowieka, jedno z nie dających się objaśnić przekleństw jego istnienia.

Samotność jest złudzeniem.

Miłość to złudzenie, że jedna kobieta jest inna niż wszystkie pozostałe.

Miłość jest poetycznym złudzeniem, które żeby długo zatrzymać, nie trzeba dotykać palcami jak bańki z mydła, bo zmienia się w kroplę brudnej wody.

Jeżeli miłość jest prawdą, jest i szczęściem. Jeśli jest dogmatem, jest złudzeniem i rozczarowaniem.

Złudzenie, że potrafią nawrócić nicponia na drogę cnoty, należało zawsze do najmilszych złudzeń kobiet wszystkich czasów.

Złudzenie, że potrafią nawrócić nicponia na drogę cnoty, należało zawsze do najmilszych złudzeń kobiet wszystkich czasów.

Jedno rozwiane złudzenie przyczynia się do rozwiania wszystkich pozostałych i pozwala zgłębić całą otchłań człowieczej niedoli.

Na wielkim świecie nikt łatwiej się nie myli jak głos publiczny; im obszerniejsza widownia, tym złudzenie większe. Zaś w małej wiosce najlepiej wiedzą sąsiedzi, jak kto siedzi; na małej scenie tych tylko wad nie dostrzegą, których nie ma.

Kobiety i arystokracje pielęgnują to samo złudzenie — że zdołają się zakonserwować.

Muszę oddać sprawiedliwość lodówkom. Chociaż w pewnym stopniu inspirują marnotrawstwo, to jednocześnie stwarzają złudzenie, że zawsze będzie jakieś jutro, można w nich trzymać rzeczy bez końca. Ci, co mają lodówki z pewnością widzą życie inaczej, niż ci, co ich nie mają. Czym bank jest dla pieniędzy, tym lodówka dla jedzenia.

Gdyby Azjata poprosił mnie o opis Europy, zmuszony byłbym odpowiedzieć: Jest to część świata nawiedzona niewiarygodnym złudzeniem, że człowiek został stworzony z niczego i że jego obecne narodziny są jego pierwszym wejściem w życie.

Żyjemy złudzeniem, że jesteśmy w centrum uwagi i pełno ludzi wokół nas. W gruncie rzeczy jednak każdy z nas jest samotny.

Złudzenie to westchnienie wyobraźni.

Te ślady walk społecznych, występujące w ewangeliach w postaci frazesów pseudorewolucyjnych, są pierwiastkiem demagogicznym i doskonale nadają się do maskowania właściwej społecznej roli religii w ogóle: wytwarzają złudzenie, jakoby religia stała w obronie mas uciemiężonych.

Czas jest złudzeniem teraźniejszości, nie ma go, za nią wyszedłszy.

Głupim jest człowiek, który uważa, że szczęście jest jakimś rzeczywistym stanem rzeczy. Ono jest jego własnym co do tego złudzeniem.