mysli.com.pl

Nie ma demokracji bez oficjalnych konfliktów - wyrzekanie się konfliktowości to grób demokratyzmu.

Człowiek wyrzeka się swoich błędów najpóźniej jak może.

Każdy człowiek ma jakieś dobre strony. Trzeba tylko przekartkować złe.

Możemy powiedzieć o człowieku, że bywa częściej dobry niż zły, częściej mądry niż głupi, częściej energiczny niż apatyczny, i na odwrót; ale będzie nieprawdą, jeśli powiemy o jakimś człowieku, że jest dobry albo mądry, a o innym, że jest zły albo głupi. A my zawsze w ten sposób dzielimy ludzi. I to jest niesłuszne. Ludzie są jak rzeki: woda jest we wszystkich jednakowa, wszędzie ta sama, ale rzeka bywa wąska, szeroka, spokojna, czysta, zimna, mętna, ciepła. Tak samo bywa z ludźmi. Każdy człowiek ma w sobie zalążki wszystkich ludzkich cech; czasami ujawnia te, czasami znów inne; bywa nieraz zupełnie do siebie niepodobny, pozostając jednakże wciąż sobą.

Człowiek wyrzeka się swych błędów najpóźniej, jak może.

Wiedza czyni człowieka łagodnym; rozum skłania go do ludzkości; jedynie przesądy każą się jej wyrzekać.

I w tym tkwi sedno cierpienia, że świat wyrzeka się ludzi uwięzionych.

Szczęście Bóg daje, a szatan przyrzeka.

Szczęście Bóg daje, a szatan przyrzeka.

Gdy chcesz ponarzekać na to, że nic ci się nie udaje, gdy chcesz pomarudzić na drobne niesprawiedliwości w życiu - przyjaciel z radością wysłucha twoich, pełnych żalu historii. A kiedy je skończysz, razem będziecie się mogli z tego wszystkiego śmiać.

Kobiety, które kładą nacisk na równouprawnienie, zrzekają się swojej wyższości.

Piękna kobieta jest jak rzeka, w której toną mędrcy.

Mężczyzna wchodzi do świątyni nauki jako jej czciciel, kobieta jak mniszka do klasztoru. On nie potrzebuje się wyrzekać niczego, ona bardzo wiele. On pozostaje ciągle mężczyzną, ona zamienia się w półkobietę. Jemu każdy warunek życia pomaga, z nią każdy walczy.

Życie to język, za pomocą którego przekazuje się nam pewne prawdy. Gdybyśmy mogli posiąść je w jakiś inny sposób, nie musielibyśmy żyć.

Jest w moim kraju zwyczaj, że w dzień wigilijny, przy wejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie, ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny, najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie.

Narzekanie mężczyzny oznacza, że zastanawia się nad spełnieniem kobiecej prośby.

Mężczyzna wchodzi do świątyni nauki jako jej czciciel, kobieta jak mniszka do klasztoru. On nie potrzebuje się wyrzekać niczego, ona bardzo wiele. On pozostaje ciągle mężczyzną, ona zamienia się w półkobietę. Jemu każdy warunek życia pomaga, z nią każdy walczy.

Miłość to naturalne źródło, płynące zrazu łożyskiem z mchu, kwiatów i żwiru, później jako strumień, jako rzeka zmienia swój charakter i postać z każdą falą i wpada do niezmiernego oceanu, w którym miałkie dusze widzą monotonię, gdy wielkie topią się w niej w wiekuistej zadumie.

Mądrości nie można przekazać. Wiedza, którą próbuje przekazać mędrzec, brzmi zawsze jak głupota.

Dla tego, który napił się wódki, każde morze jest po pas, a każda rzeka po kolana.